​യുക്തിയുടെ പരിധികൾ: നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത മാനവികതയ്ക്ക് പ്രപഞ്ച ജ്ഞാനം നഷ്ടമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

ആധുനിക യുഗത്തിൽ നാം മാനുഷിക യുക്തിയെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ മാർഗദീപമായി കാണുന്നത്. പഴയകാല അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് നാം അകന്നുപോകുമ്പോൾ, മാനവികതയും (Humanism) ഭൗതികവാദവും (Secularism) ഭരണക്രമത്തിലും ധാർമ്മികതയിലും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. 

എന്നാൽ, യുറാൻഷ്യ (The Urantia Book ) പുസ്തകം പഠിക്കുന്നവർക്കും ലോകത്തെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നവർക്കും ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമുണ്ട്: നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത മാനവികത ഒരു പക്വതയുള്ള സംസ്കാരത്തിന് അനുയോജ്യമായ പാതയാണോ?

​ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പാടെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മാനവികത ഒരു "സാമൂഹിക ശൂന്യത" (Social vacuum) സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് പ്രപഞ്ച വീക്ഷണങ്ങൾ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. 

കേവലം മനുഷ്യകേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു ലോകം നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

​1. സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി: രാജ്യം ദൈവമാകുമ്പോൾ

​ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പല സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണകൂടങ്ങളും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഭൗതികവാദത്തിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട്, ശാസ്ത്രീയമായ ആസൂത്രണത്തിലൂടെ മാത്രം ഒരു സമൂഹത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ അവർ ശ്രമിച്ചു.

​പ്രശ്നം: മനുഷ്യന്റെ അന്തർലീനമായ ആത്മീയ മൂല്യങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, 'ഭരണകൂടം' അല്ലെങ്കിൽ 'സമൂഹം' എന്നത് പരമാധികാരിയായി മാറുന്നു.

​അനന്തരഫലം: മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ എന്നത് ജനിക്കുമ്പോഴേ ലഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് സർക്കാർ നൽകുന്ന ദാനമാണെന്ന ചിന്ത വരുന്നു. ഇത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിലേക്കും മനുഷ്യപുരോഗതിയുടെ പേരിൽ നടത്തുന്ന കൂട്ടക്കൊലകളിലേക്കും നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

​2. ധാർമ്മിക അപചയവും മൂല്യച്യുതിയും

​നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത മാനവികത പലപ്പോഴും സാർവത്രികമായ ധാർമ്മിക സത്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നു. ധാർമ്മികത എന്നത് സൗകര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് മാറ്റിയെഴുതാവുന്ന ഒരു സാമൂഹിക കരാർ മാത്രമാണെന്ന് അത് വാദിക്കുന്നു.

​പ്രശ്നം: മൂല്യങ്ങൾക്ക് ഒരു ആത്മീയ അടിത്തറ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ശരിയും തെറ്റും എന്നത് ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ തീരുമാനമോ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവരുടെ താല്പര്യമോ ആയി മാറുന്നു.

​അനന്തരഫലം: ധാർമ്മികത എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ, ചില പ്രവൃത്തികൾ തെറ്റാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ പോലും പ്രയാസകരമാകുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിന് മനുഷ്യന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള ഒരു സ്ഥിരമായ ആധാരം ആവശ്യമാണ്.

​3. ഭൗതികവാദപരമായ ശാസ്ത്രചിന്തയുംഅർത്ഥശൂന്യതയും

​ഭൗതിക ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശാസ്ത്രം മികച്ചൊരു ഉപകരണമാണ്. എന്നാൽ ഭൗതികവാദം പലപ്പോഴും "സയന്റിസം" (Scientism) ആയി മാറുന്നു—അതായത്, പരീക്ഷണശാലയിൽ അളക്കാൻ കഴിയുന്നവ മാത്രമാണ് സത്യം എന്ന വിശ്വാസം.

​പ്രശ്നം: ഈ കാഴ്ചപ്പാട് മനുഷ്യനെ വെറുമൊരു ജൈവ യന്ത്രമായോ സാമ്പത്തിക ഘടകമായോ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ. ഇത് മനുഷ്യന്റെ 'വ്യക്തിത്വത്തെയും' 'ആത്മാവിനെയും' വിസ്മരിക്കുന്നു.

​ഫലം: തണുത്തുറഞ്ഞ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ താൻ വെറുമൊരു ജൈവപരമായ ആകസ്മികത മാത്രമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് മനുഷ്യരിൽ അർത്ഥശൂന്യതയും ഉത്കണ്ഠയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ കൈവശമുണ്ടായിട്ടും മനുഷ്യർ ഇന്ന് ഏകാന്തതയും ലക്ഷ്യബോധമില്ലായ്മയും അനുഭവിക്കുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്.

​4. ഭരണരംഗത്തെ ഹ്രസ്വദൃഷ്ടി

​ആത്മീയമായ ഉത്തരവാദിത്തബോധമില്ലാത്ത ഭൗതികവാദം എപ്പോഴും 'ഇന്നത്തെ' ലാഭത്തിന് മാത്രമാണ് മുൻഗണന നൽകുന്നത്. ഭാവി തലമുറകളോടോ പ്രപഞ്ച ക്രമത്തോടോ ഉള്ള ഉത്തരവാദിത്തം അവിടെ ഇല്ലാതാകുന്നു.

​ആഘാതം: രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിന് വേണ്ടി പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതും ശാശ്വതമായ മൂല്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതും ഇതിന്റെ ഫലമാണ്. സാമ്പത്തിക നേട്ടം മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള നയങ്ങൾ ഭാവിയിൽ വലിയ പരിസ്ഥിതി-സാമൂഹിക തകർച്ചകൾക്ക് കാരണമാകും.

​ലൂസിഫർ കലാപം: ഒരു താക്കീത്

​യുറാൻഷ്യ പുസ്തകത്തിലെ ലൂസിഫർ കലാപം ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. പ്രപഞ്ച നിയമങ്ങളെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രമാണ് പരമപ്രധാനം എന്ന് ചിന്തിച്ചതിന്റെ ഫലമായിരുന്നു ആ കലാപം. അതിന്റെ ഫലം കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, മറിച്ച് അരാജകത്വവും ആത്മീയമായ നാശവുമായിരുന്നു. പ്രപഞ്ച സത്യങ്ങളുമായി ചേർത്തുവെച്ച് അറിവിനെ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് ജ്ഞാനമായി മാറുന്നത് എന്ന് ഈ ചരിത്രം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

​പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട മാനവികതയിലേക്ക്

​മാനവികതയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അതിനെ പരിഷ്കരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും മനുഷ്യന്റെ പ്രപഞ്ച സാഹോദര്യത്തെയും അംഗീകരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മാനവികത ജ്ഞാനപരമായ ഒന്നായി മാറുകയുള്ളൂ.

ആത്മീയമായ ഉറപ്പില്ലെങ്കിൽ, സങ്കീർണ്ണമായ ഈ ലോകത്തെ നയിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ശ്രമങ്ങൾ വെറും അറിവിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുകയും യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം നമുക്ക് അപ്രാപ്യമാവുകയും ചെയ്യും. (ഇവിടെ ആത്മീയത എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത് ഏതെങ്കിലും മതപ്രബോധനം അല്ല, പിന്നെയോ മതങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന സത്യമായി നിലകൊള്ളുന്ന ദൈവിക ബോധവും അതിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിയ്ക്കുന്ന നന്മയും ആണ് എന്ന് ഓർക്കണം.)