​സുപ്രീം കോടതി: നീതിയുടെ കോട്ടയോ അതോ വരേണ്യവർഗത്തിന്റെ താവളമോ?

​ഭാരതത്തിലെ സാധാരണക്കാരന് നീതി ലഭിക്കാനുള്ള അവസാന അത്താണിയാണ് സുപ്രീം കോടതി. എന്നാൽ, ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ പരമോന്നത നീതിപീഠം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്? അഡ്വ. മാത്യൂസ് ജെ. നെടുമ്പാറ ഉയർത്തുന്ന ഗൗരവകരമായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ നേർചിത്രം വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

​പ്രവർത്തന സമയവും പ്രവേശന കടമ്പകളും

​സുപ്രീം കോടതിയുടെ പ്രവർത്തനരീതി പരിശോധിച്ചാൽ ചില ഞെട്ടിക്കുന്ന വസ്തുതകൾ കാണാം:

​കുറഞ്ഞ പ്രവൃത്തി ദിനങ്ങൾ: വർഷത്തിൽ ഏകദേശം 200 ദിവസം മാത്രമാണ് കോടതി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ബാക്കി സമയം അവധിക്കാലവും വാരാന്ത്യങ്ങളുമാണ്.

​പ്രവർത്തന സമയം: ഒരു ദിവസം ശരാശരി 4.5 മണിക്കൂർ മാത്രമാണ് കോടതി നടപടികൾ നീളുന്നത്.

​മിസലേനിയസ് ദിവസങ്ങൾ: തിങ്കളും വെള്ളിയും പ്രവേശന ഘട്ടത്തിലുള്ള ഹർജികൾ (SLP) പരിഗണിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ഹർജി കേൾക്കാൻ കോടതി ചിലവഴിക്കുന്നത് വെറും 93 സെക്കൻഡ് മാത്രമാണെന്ന് പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

​'അഭിഭാഷക രാജവംശങ്ങൾ' എന്ന ലോബി

​ഏറ്റവും ഗൗരവകരമായ ആരോപണം കോടതിയുടെ നിയന്ത്രണം ചുരുക്കം ചില കുടുംബങ്ങളിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്നു എന്നതാണ്.

​ഏകദേശം 95% പ്രത്യേകാനുമതി ഹർജികളും (SLP) തള്ളപ്പെടുമ്പോൾ, പ്രമുഖരായ ഏതാനും അഭിഭാഷകർ ഹാജരാകുന്ന കേസുകൾക്ക് മാത്രം പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിക്കുന്നു.

​കോടതിയിലെ 98% വരുന്ന ഒന്നാം തലമുറ അഭിഭാഷകർക്ക് അർഹമായ പരിഗണന ലഭിക്കുന്നില്ല. പകരം, തലമുറകളായി കോടതി ഭരിക്കുന്ന ഒരു 'ലോബി' വലിയ സാമ്പത്തിക താത്പര്യമുള്ള കേസുകൾക്ക് മുൻഗണന നേടിക്കൊടുക്കുന്നു.

​കൊലപാതക കേസുകളിലോ ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ ലഭിച്ചവരുടെ അപ്പീലുകളിലോ തീരുമാനം ഉണ്ടാകാൻ പതിറ്റാണ്ടുകൾ എടുക്കുമ്പോൾ, കോർപ്പറേറ്റ് കേസുകൾക്ക് തൽക്ഷണം സമയം ലഭിക്കുന്നു.

​പബ്ലിക് ഇൻ്ററസ്റ്റ് ലിറ്റിഗേഷൻ (PIL) - ഒരു ആയുധമോ?

​പൊതുതാത്പര്യ ഹർജികൾ ഇന്ന് പലപ്പോഴും വ്യക്തിപരമായ പ്രശസ്തിക്കോ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾക്കോ വേണ്ടിയാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്.

 പാർലമെന്റ് നടപ്പിലാക്കിയ നിയമങ്ങളെ അട്ടിമറിക്കാനും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാനും ചിലർ കോടതിയെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന് തന്നെ ഭീഷണിയാണെന്ന് ലേഖനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

​സാധാരണക്കാരന്റെ അറിവില്ലായ്മ

​നീതി നടപ്പിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ ബജറ്റ് വിഹിതം സർക്കാർ നീക്കിവെക്കുന്നില്ല എന്നത് വലിയൊരു പോരായ്മയാണ്.

 അതോടൊപ്പം, സാധാരണ പൗരന് നിയമത്തെക്കുറിച്ചോ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ പ്രാഥമിക വിദ്യാലയങ്ങളിൽ നിന്ന് അറിവ് ലഭിക്കുന്നില്ല. അക്ഷരമാലയും കണക്കും പഠിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് നിയമസാക്ഷരതയും.

​"നീതി വൈകിക്കുന്നത് നീതി നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്."

​മാറ്റം അനിവാര്യം

​ശക്തരായ ഇത്തരം 'രാജവംശങ്ങളെ' എതിർക്കാൻ സാധാരണക്കാർക്കും ഒന്നാം തലമുറ അഭിഭാഷകർക്കും ഭയമാണ്. എന്നാൽ മാറ്റത്തിന്റെ കാറ്റ് വീശാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

 MSME ഉടമകൾ, ചേരി നിവാസികൾ, വിചാരണ തടവുകാർ എന്നിവരുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

നീതി എന്നത് പണക്കാർക്കും സ്വാധീനമുള്ളവർക്കും മാത്രമുള്ളതാകരുത്. സുപ്രീം കോടതിയുടെ നടപടിക്രമങ്ങൾ കൂടുതൽ സുതാര്യമാകേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണക്കാരൻ നിയമത്തെ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പകരം, അത് തന്റെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ആയുധമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു കാലമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്.

അല്ലെങ്കിൽ ഡെമോക്രസി വെറും ഡെമോൻ ക്രാസി ( ചെകുത്താൻ ഭരണം) ആയി മാറ്റപ്പെടും. അതിപ്പോൾ ഏകദേശം അങ്ങനെ ആയിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾ എന്തു പറയുന്നു?