​അദൃശ്യമായ ഭാരം: എന്തുകൊണ്ട് പുതിയ തലമുറ കുടുംബജീവിതത്തോടും കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിനോടും വിമുഖത കാണിക്കുന്നു?

​ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഡെമോഗ്രാഫർമാരെയും (ജനസംഖ്യാ ശാസ്ത്രജ്ഞർ) ഭരണാധികാരികളെയും ഒരുപോലെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ് ജനനനിരക്കിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വൻ ഇടിവ്.

കിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ മുതൽ പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പ് വരെ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും മികച്ച വരുമാനവുമുള്ള യുവതലമുറ വിവാഹവും കുട്ടികളും വേണ്ടെന്നുവെക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ പരമാവധി നീട്ടിവെക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയാണ്.

​യുവാക്കളുടെ ഈ ചിന്താഗതി സ്വാർത്ഥതയോ, സാംസ്കാരികമായ മൂല്യച്യുതിയോ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയോ മൂലമാണെന്നാണ് പൊതുവെയുള്ള വ്യാഖ്യാനം. 

എന്നാൽ ഈ നിഗമനങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയാണ്.

കുടുംബജീവിതത്തോടുള്ള വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല യുവാക്കൾ ഈ തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്; മറിച്ച്  ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ വെയ്ക്കുന്ന ഉയർന്ന കടമ്പകൾ കാരണമാണ്.

​തങ്ങളുടെ സഹപ്രവർത്തകരുടെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും ജീവിതം കണ്ടുപഠിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ യുവാക്കൾ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയുന്നു: നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതിയിൽ കുട്ടികളെ വളർത്തുക എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഘട്ടമല്ല, മറിച്ച് മാനസിക സമ്മർദ്ദം നിറഞ്ഞ രണ്ടാമതൊരു ജോലി ചെയ്യലാണ്.

​കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് ഇത്രയധികം ഭാരമുള്ളതായി മാറാൻ പ്രധാനമായും മൂന്ന് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്.

​1. വിദ്യാഭ്യാസ രീതിയിലെ മാറ്റം- രക്ഷിതാക്കൾ വീട്ടിൽ സൗജന്യ ട്യൂട്ടർമാരാകുന്നു

​മുൻതലമുറകളിൽ കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കുക എന്നാൽ അവരുടെ പഠനത്തിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം അധ്യാപകരെയും സ്കൂളിനെയും ഏൽപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ ഫീസ് നൽകുകയും സ്കൂളുകൾ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

​എന്നാൽ ഇന്ന്, ഭീമമായ സ്കൂൾ ഫീസ് നൽകിയ ശേഷവും പഠനത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം ഉത്തരവാദിത്തവും മാതാപിതാക്കളുടെ ചുമലിലാണ്. സ്കൂൾ സമയം കഴിയുന്നതോടെ കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ഉത്തരവാദിത്തം തീരുന്നില്ല:

​ഹോംവർക്ക് എന്ന കെണി: സങ്കീർണ്ണമായ പ്രോജക്റ്റുകൾ, ഓൺലൈൻ സബ്മിഷനുകൾ, കഠിനമായ ഹോംവർക്കുകൾ എന്നിവ കാരണം ജോലി കഴിഞ്ഞ് തളർന്നെത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ ടീച്ചറും പ്രോജക്ട് മാനേജരുമായി മാറേണ്ടി വരുന്നു.

​ഷാഡോ എഡ്യൂക്കേഷൻ (ട്യൂഷൻ സംസ്കാരം): കിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും മറ്റും പരീക്ഷകളിലെ കടുത്ത മത്സരങ്ങൾ കാരണം പ്രൈവറ്റ് ട്യൂഷനുകളും എൻട്രൻസ് പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളും (Hagwons) ഇല്ലാതെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം എത്തുന്നതിന് വേണ്ടി മാത്രം മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്ക് ഇതിനായി ചിലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

​ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൈകഴുകുന്ന സ്കൂളുകൾ: ക്ലാസ് മുറികളിൽ കുട്ടികളുടെ പഠന പിന്നാക്കാവസ്ഥ പരിഹരിക്കുന്നതിന് പകരം വീട്ടിലിരുത്തി പഠിപ്പിക്കാൻ സ്കൂളുകൾ മാതാപിതാക്കളോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

​ഒരു കുട്ടിയെ പഠിപ്പിച്ചു വലുതാക്കാൻ തന്നെ ഇത്രയധികം പണവും സമയവും മാനസികാരോഗ്യവും വേണമെന്നിരിക്കെ, രണ്ടാമതൊരു കുട്ടിയെക്കൂടി വളർത്തുക എന്നത് അസാധ്യമാണെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ തീരുമാനിക്കുന്നു.

​2. ആരോഗ്യപരിപാലനം: ഉയർന്ന ചിലവും സംഘർഷങ്ങളും

​ഇന്നത്തെ ആരോഗ്യസംരക്ഷ രംഗത്തും സമാനമായ പ്രതിസന്ധിയുണ്ട്. ആശുപത്രികളിലെ ഉയർന്ന ചിലവുകൾക്ക് പുറമെ, രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്നതിന്റെയും അനുബന്ധ കാര്യങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും മുഴുവൻ ഭാരവും കുടുംബങ്ങളുടെ തലയിലാവുന്നു.

​പല ആശുപത്രി സംവിധാനങ്ങളിലും സംയോജിതമായ രോഗീപരിചരണം ലഭ്യമല്ല.

കുട്ടികളോ മുതിർന്നവരോ രോഗബാധിതരാകുമ്പോൾ അവരുടെ കൂടെനിൽക്കാനും, മരുന്നുകളും ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളും ഏകോപിപ്പിക്കാനും കുടുംബാംഗങ്ങൾ തന്നെ ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നു. 

പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ പരിപാലനത്തിന് ഊന്നൽ നൽകുന്നതിന് പകരം, ചെലവേറിയ ചികിത്സാരീതികളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന സിസ്റ്റം കാരണം കുടുംബത്തിന്റെ ആരോഗ്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് മാതാപിതാക്കൾക്ക് വലിയൊരു മാനസിക-സമയ ഭാരമായി മാറുന്നു.

​3. ജോലി ചെയ്യുന്ന ദമ്പതികൾക്ക് ഗാർഹിക സഹായങ്ങളുടെ അഭാവം

​പഴയകാലത്ത് വലിയ കുടുംബ സംവിധാനങ്ങളും (കൂട്ടു കുടുംബങ്ങൾ) കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന വീട്ടുജോലിക്കാരുമായിരുന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്താൻ സഹായിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ രണ്ട് സുരക്ഷാ വലയങ്ങളും ഇല്ലാതായി.

​വളർന്നുവരുന്ന നഗരങ്ങളിൽ വീട്ടുജോലികൾക്ക് സഹായം ലഭിക്കുന്നത് അപൂർവ്വവും വളരെ ചെലവേറിയതുമാണ്.

അതോടൊപ്പം, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അന്തസ്സുള്ള ഒരു ജീവിതനിലവാരം പുലർത്തണമെങ്കിൽ ഭാര്യയും ഭർത്താവും ഒരുപോലെ ജോലി ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയുമാണ്.

​ദിവസവും 8 മുതൽ 10 മണിക്കൂർ വരെ ജോലി ചെയ്യുക, അതിനുശേഷം വീട്ടുജോലികളും പാചകവും ചെയ്യുക, പോരാത്തതിന് കുട്ടികളുടെ പഠന കാര്യങ്ങൾ നോക്കുക എന്നത് ഏതൊരാളെയും ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർത്തുന്ന ഒന്നാണ്. 

ഈ യാഥാർത്ഥ്യം നേരിട്ടുകാണുന്ന യുവാക്കൾ ഇത്തരം ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല.

​പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങൾ: കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ഭരണാധികാരികൾ ചെയ്യേണ്ടത്

​ഈ ജനസംഖ്യാ ഇടിവ് പരിഹരിക്കാനാകാത്ത ഒരു പ്രതിസന്ധിയല്ല. എന്നാൽ ഇതിന് ചെറിയ സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങളോ, പ്രസവാനുകൂല്യങ്ങളോ മാത്രം നൽകിയാൽ പോരാ. പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരുകൾ കണ്ടെത്തി പരിഹരിക്കുകയാണ് ഗവൺമെന്റുകൾ ചെയ്യേണ്ടത്.

​കാഴ്ചപ്പാടുള്ള ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് താഴെ പറയുന്ന പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കും:

​പഠനം സ്കൂളുകളിൽ മാത്രമാക്കുക (All-Day School Model): കുട്ടികളുടെ പഠനവും ഹോംവർക്കുകളും പ്രാക്ടീസുകളുമെല്ലാം സ്കൂൾ സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ തീർക്കാൻ തക്കവണ്ണം വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിൽ നിയമനിർമ്മാണം നടത്തുക. ജർമ്മനിയിലെ Ganztagsschule (ഓൾ-ഡേ സ്കൂൾ) മാതൃക പോലെയുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ വഴി വൈകുന്നേരം 4:30-ന് സ്കൂൾ വിട്ടിറങ്ങുന്ന കുട്ടികൾക്ക് വീട്ടിൽ വന്ന് പഠനഭാരമില്ലാതെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കാൻ സാധിക്കും.

​തൊഴിൽ സമയക്രമീകരണവും മാതാപിതാക്കളുടെ അവകാശങ്ങളും: സ്വീഡനിൽ നിലവിലുള്ളതുപോലെ മാതാപിതാക്കൾ രണ്ടുപേർക്കും ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വേതനത്തോടുകൂടിയ അവധികൾ ഉപാധികളില്ലാതെ ഉറപ്പാക്കുക. കൂടാതെ കൃത്യമായ തൊഴിൽ സമയവും ഓഫീസ് സമയത്തിനു ശേഷം ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനുള്ള നിയമപരമായ അവകാശവും (Right to disconnect) നൽകുക.

​പബ്ലിക് ചൈൽഡ് കെയർ, ഹെൽത്ത് കെയർ സംവിധാനങ്ങൾ: കുറഞ്ഞ ചിലവിലുള്ള ചൈൽഡ് കെയർ സെന്ററുകളും സങ്കീർണ്ണതകളില്ലാത്ത ആരോഗ്യ പരിപാലന സംവിധാനങ്ങളും രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി സർക്കാർ ഏറ്റെടുക്കുക.

​സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം

​കുടുംബജീവിതത്തോടും കുട്ടികളോടും ഉള്ള സ്നേഹം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല പുതിയ തലമുറ ഇതിൽ നിന്നും പിന്മാറുന്നത്. മറിച്ച്, മാതാപിതാക്കൾക്ക് യാതൊരുവിധ പിന്തുണയും നൽകാതെ, മുഴുവൻ സാമ്പത്തിക-മാനസിക ഭാരവും അവരുടെ തലയിലിടുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള പ്രതിഷേധമാണത്.

​സമൂഹത്തിന്റെ സുസ്ഥിരമായ ഭാവി മുന്നിൽ കാണുന്ന ഭരണാധികാരികൾ ഒന്ന്  ഓർക്കുക: സ്കൂളുകളും, തൊഴിൽദാതാക്കളും, ആരോഗ്യ രംഗവും മാതാപിതാക്കളുടെ ചുമലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അവർ തിരികെ ഏറ്റെടുക്കാത്തിടത്തോളം കാലം ഈ ജനസംഖ്യാ പ്രതിസന്ധി തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. 

ഇപ്പോഴേ ഇതിനു പരിഹാരക്രിയ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അധികം താമസിയാതെ തന്നെ ദേശവും രാജ്യവും മുടിയും. അതിന്റെ പ്രതിസന്ധികൾ എല്ലാവരും അനുഭവിയ്ക്കയും ചെയ്യും.

ബാലിശമായ രാഷ്ട്രീയക്കളികൾ നടത്തി സമയം കളയാതെ അധികാരത്തിൽ കയറി ഇരിയ്ക്കുന്ന ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക്  നിഷ്പ്രയാസം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഈ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി അവർ ചിന്തിക്കുകയും വേണ്ട നിയമ/ ഭരണ വ്യവസ്ഥകൾ നടപ്പാക്കാൻ തുനിയുകയും ചെയ്താൽ നല്ലത്. അല്ലാതെ പണം സമ്പാദിക്കാൻ മാത്രമായി സ്‌കൂളുകളും ആശുപത്രികളും നടത്തി അണു കുടുംബങ്ങളെ വൻ മാനസിക സമ്മർദത്തിൽ ആക്കുന്നവരുടെ നക്കാപ്പിച്ച കിട്ടാൻ ഒത്താശ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നാൽ ദേശവും സ്വന്തം തലമുറകളും മുടിയുന്നത് അവർ കാണും! പുതിയ തലമുറകളിൽ വരുന്നത് ഒരുപാടൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ശരിയായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാതിരുന്ന പഴയ തലമുറകൾക്ക് പാര പണിയാൻ അവർക്ക് നല്ലവണ്ണം അറിയാം എന്ന് അവരുടെ പാറ്റാപ്പാർട്ടി കൂട്ടായ്മ ഇപ്പോൾ ചെയ്തത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാതിരുന്നാൽ എല്ലാവർക്കും നല്ലത്!