​ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് രംഗത്തെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ: ലാഭക്കൊതിയിലധിഷ്ഠിതമായ മാതൃകകൾ അച്ചടക്കമുള്ള പൗരനോട് ചെയ്യുന്നത്!

​ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നത്തെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തിൽ, ആരോഗ്യപരിരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ പലപ്പോഴും ക്യാഷ്‌ലെസ് സൗകര്യങ്ങളിലോ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളുടെ ശൃംഖലകളിലോ ഒതുങ്ങിപ്പോകാറാണ് പതിവ്.

എന്നാൽ, ഈ രംഗത്തെ കണക്കുകൾ സൂക്ഷ്മമായി വിശകലനം ചെയ്താൽ വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു വലിയ പോരായ്മയുണ്ട്; അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതശൈലി നയിക്കുന്ന പൗരന്മാരെ ഈ സംവിധാനം യഥാർത്ഥത്തിൽ ശിക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

​സുരക്ഷിതത്വമെന്ന ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ മിഥ്യ

​കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യം ഭയാനകമാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ വാർഷിക ഹോസ്പിറ്റലൈസേഷൻ നിരക്ക് ഏകദേശം മൂന്ന് ശതമാനം മാത്രമാണ്. അതായത് ബാക്കിയുള്ള തൊണ്ണൂറ്റിയേഴ് ശതമാനം ആളുകളും അവരുടെ ആരോഗ്യകരമായ ജീവിതശൈലിയിലൂടെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥിരതയ്ക്ക് സംഭാവന നൽകുന്നു. എന്നിട്ടും, ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികൾ ഈ ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ വർഷവും പ്രീമിയം എന്ന പേരിൽ ഒരു 'നികുതി' പിരിച്ചെടുക്കുന്നു.

ആശുപത്രിയിൽ പോകാത്ത, അച്ചടക്കമുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇൻഷുറൻസ് എന്നത് ഒരു സുരക്ഷാ കവചത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഒരു വൻ നിക്ഷേപം മാത്രമായി മാറുന്നു.

​നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ 'നോ-ക്ലെയിം' (No-claim) പദവിക്ക് യാതൊരു പ്രാധാന്യവും നൽകുന്നില്ല. വാഹനം പോലുള്ള മറ്റ് ഇൻഷുറൻസുകളിൽ ക്ലെയിം ഇല്ലാത്തവർക്ക് ആനുകൂല്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഹെൽത്ത് ഇൻഷുറൻസിൽ ഓരോ വർഷവും പ്രീമിയം തുക വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ലാഭമുണ്ടാക്കാൻ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്ക് വേണ്ടി ആരോഗ്യവാനായ പൗരൻ പിഴയൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഒരു അടിയന്തര ഘട്ടം വരുമ്പോൾ, ഒരാൾ ഇതുവരെ നൽകിയ പ്രീമിയത്തിനോ വർഷങ്ങളായുള്ള 'നോ-ക്ലെയിം' പദവിക്കോ യാതൊരു പരിഗണനയും നൽകാതെ, കമ്പനിയുടെ ലാഭം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പഴുതുകൾ മാത്രമാണ് ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികൾ തേടുന്നത്.

​ലാഭവും ജനക്ഷേമവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം

​ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് മേഖലയും സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളും ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ബിസിനസ്സുകളായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന സർക്കാരിന്റെ നയമാണ് ഈ പ്രശ്നങ്ങളുടെയെല്ലാം മൂലകാരണം. 

ജനക്ഷേമത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്ന ഏതൊരു രാജ്യത്തും ആരോഗ്യത്തെ ഒരു കച്ചവടച്ചരക്കായി കാണാൻ കഴിയില്ല. 

ആശുപത്രികൾ വരുമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികൾ ക്ലെയിമുകൾ കുറയ്ക്കാനും മത്സരിക്കുമ്പോൾ, ചികിത്സ തേടുന്ന സാധാരണക്കാരൻ വെറുമൊരു ചിലർക്ക് പണം സമ്പാദിക്കാൻ മാത്രമായുള്ള ഉരുപ്പടികൾ ആയി മാറുന്നു.

​ലാഭത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഈ ഓട്ടം പലപ്പോഴും നിസ്സാരമായ അസുഖങ്ങൾക്ക് പോലും അനാവശ്യ പരിശോധനകൾ നടത്താൻ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

മറുവശത്ത്, റൂം റെന്റ് ക്യാപ് (Room rent cap) പോലുള്ള സാങ്കേതിക നൂലാമാലകൾ ഉപയോഗിച്ച് തുക വെട്ടിക്കുറയ്ക്കാൻ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളും ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, ഇൻഷുറൻസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും വലിയൊരു തുക കൈയിൽ നിന്ന് നൽകേണ്ടി വരുന്നു.

​ഘടനാപരമായ മാറ്റങ്ങൾക്കായുള്ള ആഹ്വാനം

​സർക്കാരിന് ജനക്ഷേമത്തിൽ ആത്മാർത്ഥതയുണ്ടെങ്കിൽ, നിലവിലുള്ള ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് നിയമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മാറ്റണം.

ആരോഗ്യത്തെ ലാഭത്തിനുള്ള ഉപാധിയായി കാണുന്ന മാതൃക ഉപേക്ഷിക്കണം. ചികിത്സ എന്നത് കച്ചവടക്കാരനിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന ഒരു ഉൽപ്പന്നമല്ല, മറിച്ച് സർക്കാർ ഉറപ്പുനൽകുന്ന അവകാശമായി മാറണം.

​ആരോഗ്യരംഗത്ത് സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യവും (Technocratic approach) ജനക്ഷേമവും മുൻനിർത്തിയുള്ള ഒരു ഭരണസംവിധാനം വരുന്നത് വരെ, അച്ചടക്കമുള്ള പൗരന്മാർക്ക് ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും ബുദ്ധിപരമായ കാര്യം സ്വന്തമായി ഒരു 'ഹെൽത്ത് എമർജൻസി ഫണ്ട്' (Self-managed health emergency fund) രൂപീകരിക്കുക എന്നതാണ്.

ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെ ലാഭവിഹിതത്തിലേക്ക് നൽകുന്ന തുക സ്വന്തം അക്കൗണ്ടിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ, അത്യാവശ്യ ഘട്ടത്തിൽ തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സമ്പാദ്യമായി അത് മാറും.

​രോഗത്തിൽ നിന്ന് ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ മാത്രമേ, ഇന്ത്യയിലെ ആരോഗ്യസംവിധാനം പൗരന്മാരെ സേവിക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് നമുക്ക് അഭിമാനത്തോടെ പറയാൻ കഴിയൂ.