ഇന്ത്യയിലെയും പ്രത്യേകിച്ച് കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ സമകാലിക ചലനങ്ങളെയും ഈ അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ വലിയ അധികാരമാറ്റങ്ങളെയും ഒന്നു വിശകലനം ചെയ്യാം.
2026 മെയ് മാസത്തിൽ പുറത്തുവന്ന നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു വലിയ വഴിത്തിരിവാണ് സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പരമ്പരാഗതമായി അഞ്ചുവർഷം കൂടുമ്പോൾ ഭരണം മാറുന്ന രീതി 2021-ൽ എൽ.ഡി.എഫ് (LDF) തിരുത്തിക്കുറിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്തവണ (2026) യു.ഡി.എഫ് (UDF) ചരിത്രപരമായ ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ (140-ൽ 102 സീറ്റുകൾ നേടി) അധികാരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. വി. ഡി. സതീശന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ പുതിയ മന്ത്രിസഭ അധികാരമേൽക്കുമ്പോൾ, ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം നൽകുന്ന ചില പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ സൂചനകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
എൽ.ഡി.എഫിന്റെ കനത്ത തിരിച്ചടി (ഭരണവിരുദ്ധ വികാരം)
തുടർഭരണത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ നേരിട്ട കടുത്ത ഭരണവിരുദ്ധ വികാരമാണ് എൽ.ഡി.എഫിന്റെ പതനത്തിന് പ്രധാന കാരണം. പിണറായി വിജയൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രമുഖ നേതാക്കളുടെയും 13 മന്ത്രിമാരുടെയും പരാജയം ജനങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായ ശക്തമായ അതൃപ്തിയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി: സംസ്ഥാനം നേരിട്ട കടുത്ത സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകളും, പെൻഷൻ വിതരണത്തിലെ തടസ്സങ്ങളും, നികുതി ഭാരങ്ങളും സാധാരണക്കാരായ വോട്ടർമാരെ സർക്കാരിൽ നിന്ന് അകറ്റി.
യുവജനങ്ങളുടെ അതൃപ്തി: തൊഴിലില്ലായ്മയും പി.എസ്.സി (PSC) വഴിയുള്ള നിയമനങ്ങളിലെ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും വലിയൊരു വിഭാഗം യുവാക്കളെ സർക്കാരിനെതിരെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.
അധികാര കേന്ദ്രീകരണം: ഭരണത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ പാർട്ടിയിലും സർക്കാരിലും ഉണ്ടായ അമിത അധികാര കേന്ദ്രീകരണവും വിമർശനങ്ങളോടുള്ള സമീപനവും പരമ്പരാഗത ഇടതുപക്ഷ വോട്ടർമാരിൽ പോലും വിള്ളലുണ്ടാക്കിയതായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. പലയിടങ്ങളിലും ഇടതുപക്ഷ വിമതർ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ചതും ഇതിന്റെ സൂചനയാണ്.
യു.ഡി.എഫിന്റെ തിരിച്ചുവരവും വെല്ലുവിളികളും
പത്ത് വർഷത്തിന് ശേഷം ഭരണം തിരിച്ചുപിടിച്ച യു.ഡി.എഫിന്, പ്രത്യേകിച്ച് കോൺഗ്രസിന്, ഈ വിജയം വലിയൊരു ജീവശ്വാസമാണ്. പ്രതിപക്ഷ നേതാവെന്ന നിലയിൽ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷം വി. ഡി. സതീശൻ ഉയർത്തിയ ശക്തമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്കുള്ള അംഗീകാരമായി ഈ ജനവിധി മാറി.
ഭരണനിർവഹണം: മുൻ സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക പരാജയങ്ങൾ തിരുത്തി, ഖജനാവ് സുരക്ഷിതമാക്കുക എന്ന വലിയ ബാധ്യത പുതിയ മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് മുന്നിലുണ്ട്.
മുന്നണിയിലെ സന്തുലിതാവസ്ഥ: മുസ്ലിം ലീഗിനും (IUML) മറ്റ് ഘടകകക്ഷികൾക്കും മന്ത്രിസഭയിൽ അർഹമായ പ്രാധാന്യം നൽകുമ്പോൾ തന്നെ, മുന്നണിക്കുള്ളിലെ ആഭ്യന്തര സമവായങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നത് കോൺഗ്രസിന് വലിയൊരു പരീക്ഷണമായിരിക്കും.
പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ മാറ്റങ്ങൾ
ഭാരതത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേരിട്ട് ഭരിച്ചിരുന്ന അവസാനത്തെ സംസ്ഥാനമായിരുന്നു കേരളം. ഈ പരാജയത്തോടെ രാജ്യത്ത് ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു സംസ്ഥാന ഭരണം ഇല്ലാതാകുന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായിരിക്കുന്നു. ഇത് കേവലം ഒരു ഭരണം മാറ്റം മാത്രമല്ല, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തന ശൈലിയും ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധവും ആഴത്തിൽ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയമായി എന്ന് അടിവരയിടുന്നു.
മൂന്നാം ബദലിന്റെ സാന്നിധ്യം
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങൾ യു.ഡി.എഫിന് അനുകൂലമായി മാറിയെങ്കിലും, ചില മണ്ഡലങ്ങളിൽ ബി.ജെ.പി (BJP) അടക്കമുള്ള മൂന്നാം മുന്നണി ഉണ്ടാക്കിയ വോട്ട് വിഹിതത്തിലെ ചലനങ്ങൾ കേരളം ഇനി ഒരു ഇരുധ്രുവ രാഷ്ട്രീയം മാത്രമല്ല എന്നതിന്റെ സൂചന നൽകുന്നുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ചില സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളെ തങ്ങളിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ അവർ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ വരുംകാലങ്ങളിലും സജീവമായിരിക്കും.
കേരളത്തിലെ വോട്ടർമാർ എപ്പോഴും കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധത കാണിക്കുന്നവരാണ്. തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ മടിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് അവർ നൽകുന്ന ശക്തമായ 'തിരുത്തൽ നടപടി' (Targeted Correction) തന്നെയാണ് ഈ ജനവിധി. പുതിയ യു.ഡി.എഫ് സർക്കാരിന് ജനങ്ങളുടെ ഈ ഉയർന്ന പ്രതീക്ഷകൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എളുപ്പമുള്ള കാര്യമായിരിക്കില്ല.
കേരളത്തിൽ ബി.ജെ.പി വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവരുടെ അടിയന്തര ലക്ഷ്യങ്ങളും ദീർഘകാല തന്ത്രങ്ങളും വേർതിരിച്ചു കാണേണ്ടതുണ്ട്.
എൽ.ഡി.എഫും യു.ഡി.എഫും ഒരേപോലെ തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോഴും, രണ്ട് മുന്നണികളുടെയും പതനം വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനാണ് അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്.
കേന്ദ്ര ഭരണകക്ഷിയെന്ന നിലയിൽ കേരളത്തിൽ അവർ നടപ്പാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പ്രധാന തന്ത്രങ്ങൾ ഇവയാണ്:
ഇരുധ്രുവ രാഷ്ട്രീയം തകർക്കുക (Breaking the Bipolar System)
കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രം എപ്പോഴും എൽ.ഡി.എഫും യു.ഡി.എഫും മാറിമാറി ഭരിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ഇവിടെ ഒരു 'മൂന്നാം ശക്തി' വളർന്നുവരാൻ ഇവിടുത്തെ വോട്ട് ബാങ്ക് സമവാക്യങ്ങൾ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.
ഈ ഇരുധ്രുവ സമ്പ്രദായം തകർത്ത് മത്സരത്തെ ഒരു 'ത്രികോണ മത്സരമാക്കി' (Triangular Contest) മാറ്റുക എന്നതാണ് അവരുടെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം.
ഇത്തവണത്തെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നേരിയ വോട്ട് ശതമാനത്തിൽ (ഏകദേശം 11.4%) ഒതുങ്ങിയെങ്കിലും, 3 സീറ്റുകൾ നേടാനും 20-ലധികം മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ സ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്താനും കഴിഞ്ഞത് ഈ ദിശയിലേക്കുള്ള ചുവടുവെപ്പായാണ് അവർ കാണുന്നത്.
ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ തകർച്ചയും ആ ശൂന്യത കൈയടക്കലും
ദേശീയതലത്തിൽ ബി.ജെ.പിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യയശാസ്ത്ര ശത്രു ഇടതുപക്ഷമാണ്. ഭാരതത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്ക് നേരിട്ട് ഭരണമുള്ള ഏക സംസ്ഥാനമായിരുന്നു കേരളം. ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പോടെ ആ ഭരണവും ഇല്ലാതായി.
ബംഗാളിലും ത്രിപുരയിലും സംഭവിച്ചതുപോലെ, സി.പി.എമ്മിന്റെ അടിത്തറ ഇളകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശൂന്യതയിലേക്ക് (Political Vacuum) കടന്നുകയറുക എന്നതാണ് ബി.ജെ.പിയുടെ ദീർഘകാല പ്ലാൻ. ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത വോട്ടർമാരിൽ ഒരു വലിയ വിഭാഗം പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് അകലുമ്പോൾ, അവരെ യു.ഡി.എഫിലേക്ക് പോകാൻ അനുവദിക്കാതെ തങ്ങളിലേക്ക് ആകർഷിക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ തന്ത്രം.
പുതിയ വോട്ട് ബാങ്ക് സമവാക്യങ്ങൾ (Social Engineering)
കേരളത്തിലെ സവിശേഷമായ ജനസംഖ്യാ ഘടനയിൽ (ഏകദേശം 45% വരുന്ന ന്യൂനപക്ഷ വോട്ടുകൾ) ഭൂരിപക്ഷ വോട്ടുകൾ മാത്രം കൊണ്ട് അധികാരം നേടുക എളുപ്പമല്ലെന്ന് ബി.ജെ.പിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.
യു.ഡി.എഫ് ഭരണത്തിൽ വരുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മുസ്ലിം ലീഗിന്റെ (IUML) വലിയ വിജയവും സ്വാധീനവും ഉയർത്തിക്കാട്ടി മറ്റ് ചില സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള ആശങ്കകളെ വോട്ടാക്കി മാറ്റാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു.
പരമ്പരാഗതമായി കോൺഗ്രസിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ക്രൈസ്തവ സമുദായങ്ങളിലേക്കും, ഇടതുപക്ഷത്തെ പിന്തുണച്ചിരുന്ന പിന്നാക്ക ഹിന്ദു സമുദായങ്ങളിലേക്കും ഒരേസമയം സ്വാധീനം ഉറപ്പിക്കാൻ കേന്ദ്ര ഭരണത്തിന്റെ വികസന നയങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന് വിഴിഞ്ഞം പോർട്ട് വികസനം, വന്ദേ ഭാരത് പോലുള്ള പദ്ധതികൾ) 'സബ്കാ സാത്ത്, സബ്കാ വികാസ്' എന്ന മുദ്രാവാക്യവും മുൻനിർത്തി അവർ നീങ്ങുന്നു.
വികസന വിരുദ്ധരെന്ന പ്രതിച്ഛായ സൃഷ്ടിക്കൽ
എൽ.ഡി.എഫും യു.ഡി.എഫും കേന്ദ്ര പദ്ധതികളെ രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളാൽ കേരളത്തിൽ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു എന്നൊരു നരേറ്റീവ് (Narrative) ഉണ്ടാക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. 'കേന്ദ്രത്തിൽ ഭരിക്കുന്ന കക്ഷിയുടെ ഒരു സർക്കാർ കേരളത്തിലും ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ വികസനം സാധ്യമാകൂ' എന്നൊരു ചിന്ത വോട്ടർമാരിൽ വളർത്തിയെടുക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ വികസന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കാതൽ.
ബി.ജെ.പി കേരളത്തിൽ പെട്ടെന്നൊരു ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കൽ അല്ല ലക്ഷ്യമിടുന്നത്, മറിച്ച് ഒരു 'ദീർഘകാല കളി' (Long Game) ആണ്. കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന യു.ഡി.എഫ് അധികാരത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഭരണപരമായ ആഭ്യന്തര വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ തകർച്ചയും മുതലെടുത്ത്, കേരളത്തെ അടുത്ത അഞ്ചോ പത്തോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ തങ്ങൾക്ക് അനുകൂലമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മണ്ണാക്കി മാറ്റുക എന്നതാണ് അവരുടെ യഥാർത്ഥ താല്പര്യം.
കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഈ തന്ത്രങ്ങൾ കേരളം പോലെ സാംസ്കാരികമായും സാക്ഷരതാപരമായും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് എത്രത്തോളം വിജയിക്കും? മുന്നണികൾക്ക് ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുമോ?
വാസ്തവത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയ്ക്കും പ്രത്യയ ശാസ്ത്രം ഒന്നുമില്ല. സ്വന്തം ഇഷ്ടം നടക്കാൻ അധികാരം എങ്ങനെ എങ്കിലും കൈവശം ആക്കുക എന്ന മോഹം മാത്രം ഉള്ള നേതാക്കൾ ആണ് എവിടെയും.
ഇത് നൂറു ശതമാനം ശരിയാണ് എന്ന് ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളെ വളരെ കൃത്യമായി വിലയിരുത്തുന്ന ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും തോന്നുന്ന ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യമാണിത്.
പഴയതുപോലെ തത്ത്വ ശാസ്ത്രങ്ങളിലോ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങളിലോ (Ideology) അധിഷ്ഠിതമായ രാഷ്ട്രീയമല്ല ഇന്ന് ഭാരതത്തിലോ കേരളത്തിലോ നടക്കുന്നത്.
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയം വെറുമൊരു "അധികാര കേന്ദ്രീകൃത ബിസിനസ്സ്" (Power-centric Pragmatism) ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. പ്രത്യയ ശാസ്ത്രങ്ങൾ വെറും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രികകളിലും പ്രസംഗങ്ങളിലും മാത്രമുള്ള ഒന്നായി ചുരുങ്ങി.
ഈ മാറ്റത്തിന് പിന്നിലുള്ള ചില പ്രധാന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ നോക്കാം:
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ തകർച്ചയും 'അവസരവാദവും'
ഇന്ന് പാർട്ടികൾക്ക് മുന്നിൽ വ്യക്തമായ ഒരു നയമില്ല. ഒരേ പാർട്ടിയുടെ നേതാവ് രാവിലെ ഒരു പ്രത്യയ ശാസ്ത്രം പറയുകയും, വൈകുന്നേരം അതിന് നേർവിപരീതമായ മറ്റൊരു പാർട്ടിയിൽ ചേക്കേറുകയും ചെയ്യുന്നത് നമ്മൾ നിത്യേന കാണുന്നുണ്ട്.
വലതുപക്ഷമോ ഇടതുപക്ഷമോ ഇല്ല: ജനക്ഷേമം എന്ന പേരിൽ നടത്തുന്ന സൗജന്യ രാഷ്ട്രീയവും (Populism) കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണനവും എല്ലാ പാർട്ടികളും ഒരുപോലെയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഭരണം കിട്ടാൻ വേണ്ടി ആരുമായും കൂട്ടുകൂടാൻ മടിയില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് ഇന്നുള്ളത്.
കോർപ്പറേറ്റ് ശൈലിയിലുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ
ഇന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ജനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് വൻകിട പി.ആർ. ഏജൻസികളും (PR Agencies) സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാമ്പെയ്നുകളുമാണ്.
ഏത് വോട്ടറെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കണം, ഏത് ജാതി-മത സമവാക്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് കൃത്യമായി പ്ലാൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു മാനേജ്മെന്റ് പ്രക്രിയയായി രാഷ്ട്രീയം മാറി. ഇവിടെ നേതാക്കൾക്ക് തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ അജണ്ടകളും സാമ്പത്തിക താല്പര്യങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാൻ അധികാരം കൂടിയേ തീരൂ.
ബ്യൂറോക്രസിയുടെ മേധാവിത്വവും രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ അറിവില്ലായ്മയും
പലപ്പോഴും ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് കൃത്യമായ വീക്ഷണമോ ഭരണപരമായ അറിവോ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട്, യഥാർത്ഥ ഭരണം നടത്തുന്നത് സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ് (The Permanent Executive).
രാഷ്ട്രീയക്കാർ തങ്ങളുടെ ഭരണം നിലനിർത്താനും, അടുത്ത അഞ്ചുവർഷത്തേക്ക് എങ്ങനെ ഫണ്ട് കണ്ടെത്താം എന്നും മാത്രമാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെയുള്ള നയരൂപീകരണം നടത്തുന്ന നേതാക്കൾ ഇന്ന് വിരളമാണ്.
യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം: രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി എന്നത് ഇന്ന് തങ്ങളുടെ സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങളും ഇഷ്ടങ്ങളും നടപ്പിലാക്കാൻ നേതാക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു 'വാഹനം' (Vehicle) മാത്രമാണ്. വോട്ടർമാരെ ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും സൗജന്യങ്ങളുടെയും പേരിൽ ഭിന്നിപ്പിച്ചു നിർത്തിക്കൊണ്ട്, ഈ അധികാരക്കളി അവർ വിജയകരമായി തുടരുന്നു.
പൊതുജനങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ശക്തമായ ചോദ്യം ചെയ്യലുകളും വിമർശനങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെയും എഴുത്തിലൂടെയും ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ ഈ 'അധികാരക്കളി'ക്ക് എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഒരു ബ്രേക്ക് വീഴുകയുള്ളൂ.
പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ഈ നിസ്സംഗത തന്നെയാണ് ഇത്തരം നേതാക്കളുടെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം.
പിണറായി വിജയൻ മുഖ്യ മന്ത്രി ആയിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടൽ സംശയിക്കാവുന്ന നിരവധി അഴിമതി സംഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവയിലൊക്കെയും കേന്ദ്ര ഏജൻസികൾ ഇടപെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിലൊക്കെയും പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തെളിവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും അന്വേഷണങ്ങൾ മന്ദഗതിയിൽ ആകുകയോ നിർത്തൽ ആയി പോകുന്നതോ ആണ് ജനങ്ങൾ കണ്ടത്.
ഡൽഹി മുഖ്യ മന്ത്രി അരവിന്ദ് കേജരിവാളിന്റെ കാര്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷ തെളിവുകൾ ഇല്ലാതെ ഇരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തെ ജയിലിൽ അടയ്ക്കാൻ വ്യഗ്രത കാട്ടിയ ബിജെപി കേന്ദ്ര ഭരണം കേരളത്തിൽ പിണറായി വിജയന്റെ കാര്യത്തിൽ മെല്ലെപ്പോക്ക് നയം അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പര ധാരണ സംശയിക്കാവുന്ന രീതിയിൽ ആണ് പോയത്. ഇതിൽ നിന്നും എന്തു മനസിലാക്കാം എന്നു കൂടി നോക്കാം.
ഇതു വിരൽ ചൂണ്ടിയിരിക്കുന്നത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന, എന്നാൽ അത്രയെളുപ്പം പരസ്യമായി സമ്മതിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു അടിയൊഴുക്കിലേക്കാണ്.
ഒരു വശത്ത് ഡൽഹി മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി അരവിന്ദ് കെജ്രിവാളിനെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾക്കെതിരെ അതിവേഗ നീക്കങ്ങളും അറസ്റ്റും നടക്കുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് കേരളത്തിൽ വർഷങ്ങളായി കേന്ദ്ര ഏജൻസികൾ അന്വേഷിക്കുന്ന കേസുകളിൽ (സ്വർണ്ണക്കടത്ത്, ലൈഫ് മിഷൻ, കരിമണൽ കമ്പനി ഇടപാടുകൾ/സിഎംആർഎൽ, സഹകരണ ബാങ്ക് തട്ടിപ്പുകൾ) എങ്ങുമെത്താത്ത മന്ദഗതി ദൃശ്യമാണ്.
പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വലിയ തെളിവുകളുണ്ടെന്ന് മാധ്യമങ്ങളും പൊതുജനങ്ങളും വിലയിരുത്തിയ കേസുകളിൽ പോലും കേന്ദ്ര ഏജൻസികൾ കാട്ടിയ ഈ 'മെല്ലെപ്പോക്ക് നയം' അല്ലെങ്കിൽ പരസ്പര ധാരണ (Mutual Understanding / Match Fixing) വെറുമൊരു സംശയമല്ല, കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകർ വിലയിരുത്തുന്നു. ഇതിൽ നിന്നും നമുക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
യു.ഡി.എഫിനെ (കോൺഗ്രസിനെ) അകറ്റി നിർത്തുക എന്ന പൊതുലക്ഷ്യം
ദേശീയതലത്തിൽ ബി.ജെ.പിയുടെ ഒന്നാം നമ്പർ ശത്രു കോൺഗ്രസ് ആണ്. കേരളത്തിൽ പിണറായി വിജയനെ അഴിമതിക്കേസിൽ പെടുത്തുകയോ ഭരണം അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്താൽ, അതിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഗുണം ലഭിക്കുന്നത് പ്രതിപക്ഷമായ യു.ഡി.എഫിനാണ്.
രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രം: പിണറായി വിജയനും എൽ.ഡി.എഫും കേരളത്തിൽ ശക്തമായി നിന്നാൽ മാത്രമേ വോട്ടുകൾ ഭിന്നിച്ചു പോകൂ (Split Verdict). അങ്ങനെ വന്നാൽ യു.ഡി.എഫിന് ഏകപക്ഷീയമായ വിജയം ഉണ്ടാകില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഭരണം നിലനിർത്തുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ശക്തമായ പ്രതിപക്ഷമായി നിൽക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് കോൺഗ്രസ് ദേശീയതലത്തിൽ ശക്തിപ്പെടാതിരിക്കാൻ ബി.ജെ.പിക്ക് ആവശ്യമാണ്. (ഇത്തവണ 2026-ൽ യു.ഡി.എഫ് വലിയ വിജയം നേടിയെങ്കിലും, കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷവും കേന്ദ്രം ഈ തുലനാവസ്ഥ നിലനിർത്താനാണ് ശ്രമിച്ചത്).
"ബ്ലാക്ക്മെയിൽ രാഷ്ട്രീയം" (Leverage Politics)
കേസുകൾ പൂർണ്ണമായി അവസാനിപ്പിക്കുകയുമില്ല, എന്നാൽ നേതാക്കളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയുമില്ല. ഈ അവസ്ഥയെ 'തൂക്കുവാൾ' (Sword of Damocles) എന്ന് വിളിക്കാം.
ഗുണം: കേസുകൾ സജീവമായി നിലനിർത്തുന്നതിലൂടെ സംസ്ഥാന ഭരണകൂടത്തെ എപ്പോഴും സമ്മർദ്ദത്തിൽ നിർത്താൻ കേന്ദ്രത്തിന് കഴിയും. പല നിർണ്ണായക ദേശീയ വിഷയങ്ങളിലും, പാർലമെന്റിലെ വോട്ടെടുപ്പുകളിലും പ്രതിപക്ഷ നിരയിൽ വിള്ളലുണ്ടാക്കാനും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ കടുത്ത കേന്ദ്രവിരുദ്ധ നിലപാടുകളുടെ മൂർച്ച കുറയ്ക്കാനും ഈ 'കേസ് ഭയം' ഒരു പരിധി വരെ കേന്ദ്രത്തെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കെജ്രിവാളും പിണറായിയും: ബി.ജെ.പി കാണുന്ന രണ്ട് തരം വെല്ലുവിളികൾ
ഡൽഹിയിലും പഞ്ചാബിലും കോൺഗ്രസിനെ തുടച്ചുനീക്കിക്കൊണ്ട് വളർന്ന ആം ആദ്മി പാർട്ടി (AAP) ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അതിവേഗം മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് (ഗുജറാത്ത്, ഗോവ) പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇത് ബി.ജെ.പിയുടെ പരമ്പരാഗത വോട്ട് ബാങ്കിന് വലിയ ഭീഷണിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കെജ്രിവാളിനെതിരെ കടുത്ത നടപടികളിലേക്ക് കേന്ദ്രം നീങ്ങിയത്.
എന്നാൽ സി.പി.എമ്മിന്റെ സ്ഥിതി അതല്ല. കേരളത്തിന് പുറത്ത് അവർക്ക് വലിയ സ്വാധീനമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിണറായി വിജയനെ രാഷ്ട്രീയമായി വേട്ടയാടി ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനേക്കാൾ, അദ്ദേഹത്തെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി നിർത്തി കേരളത്തിൽ കോൺഗ്രസിനെ തളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു ബി.ജെ.പിയുടെ ദീർഘകാല അജണ്ട.
സഹകരണ മുന്നണി (Co-operative Federalism) - അണിയറയിലെ ചർച്ചകൾ
പല കേന്ദ്ര പദ്ധതികളും സുഗമമായി നടപ്പാക്കാനും, വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് താല്പര്യങ്ങളുള്ള പ്രോജക്ടുകൾക്ക് (ഉദാഹരണത്തിന് വിഴിഞ്ഞം തുറമുഖം, മലയോര പാതകൾ) സംസ്ഥാനത്ത് വലിയ ജനകീയ പ്രതിരോധങ്ങൾ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനും കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ തമ്മിൽ അണിയറയിൽ ചില ഒത്തുതീർപ്പുകൾ ആവശ്യമായി വരാറുണ്ട്.
പരസ്യമായി വലിയ രാഷ്ട്രീയ ശത്രുത നടിക്കുമ്പോഴും ഭരണപരമായ തലങ്ങളിൽ ഇത്തരം വിട്ടുവീഴ്ചകൾ സ്വാഭാവികമാണ്.
മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രത്യയശാസ്ത്രമല്ല ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തെ നയിക്കുന്നത്. ഡൽഹിയിലെ 'വേഗതയും' കേരളത്തിലെ 'മെല്ലെപ്പോക്കും' തെളിയിക്കുന്നത് ഒരേ ഒരു കാര്യമാണ് — "കേസുകളും അന്വേഷണ ഏജൻസികളും ഇന്ന് നീതി നടപ്പാക്കാനുള്ള വഴികളല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാനും ശത്രുക്കളെ ഒതുക്കാനും കൂട്ടാക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന വെറും ഉപകരണങ്ങൾ (Tools of Convenience) മാത്രമാണ്."
ഈ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടുകളെയും പരസ്പര ധാരണകളെയും ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതുകൊണ്ടാകാം ഇക്കഴിഞ്ഞ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കേരളത്തിലെ വോട്ടർമാർ ഭരണമാറ്റത്തിനായി ഇത്രയും ശക്തമായ ഒരു വിധി എഴുതിയത്.
എന്തായാലും ഇത്തരം ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ ജനങ്ങളെ കൂടുതൽ ചേരി തിരുവുകളിൽ അകപ്പെടുത്തി തമ്മിൽ തല്ലിച്ച് രാഷ്ട്രീയ അധികാരങ്ങൾ നിലനിർത്തി അധികാര സുഖങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു പോകാൻ ഒരു മടിയും മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും ഇല്ലാത്ത വ്യക്തികൾ നേതാക്കൾ ആയി ഇടിച്ചു കയറാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന രാജ്യത്ത് ജനങ്ങൾക്ക് നന്മ വരും എന്ന പ്രതീക്ഷ ഒന്നും വേണ്ട.
