ഭാരതത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര വിപ്ലവം: ‘നെറ്റ് ഇമ്പോർട്ട് സീറോ’ എന്ന സാമ്പത്തിക പരമാധികാരത്തിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങൾ

ഗതാഗത ഇന്ധനങ്ങൾക്കും ആധുനിക സാങ്കേതിക വിദ്യകൾക്കുമായി വൻതോതിൽ വിദേശരാജ്യങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ, വലിയൊരു തുക ഇറക്കുമതി ബില്ലായി ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഓരോ വർഷവും ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. 

ക്രൂഡ് ഓയിൽ, ഇലക്ട്രോണിക്സ്, സ്വർണ്ണം എന്നിവയാണ് നമ്മുടെ ഖജനാവിലെ വലിയൊരു പങ്ക് കവർന്നെടുക്കുന്നത്.

 എന്നാൽ, വിദേശത്തുനിന്ന് ഒരു അസംസ്‌കൃത വസ്തുവും ഇറക്കുമതി ചെയ്യാതെ രാജ്യം നേടുന്ന ‘നെറ്റ് പോസിറ്റീവ്’ കയറ്റുമതികളായ ഐ.ടി സേവനങ്ങളും കാർഷിക വിഭവങ്ങളും പരിശോധിച്ചാൽ ഭാരതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആഭ്യന്തര ശേഷി വ്യക്തമാകും.

​ഇറക്കുമതിക്ക് തുല്യമായി കയറ്റുമതി വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയെ ഒരു ‘നെറ്റ് ഇമ്പോർട്ട് സീറോ’ (Net Import Zero) രാജ്യമാക്കി മാറ്റാൻ നമ്മുടെ കാർഷിക, അനിമൽ ഹസ്ബൻഡറി മേഖലകളെ അമുൽ (AMUL) മാതൃകയിലുള്ള സഹകരണ കോർപ്പറേറ്റ് ശൃംഖലകളിലേക്ക് അടിയന്തരമായി മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്. 

അതിനുള്ള ചില പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്.

​ ‘അമുൽ’ മാതൃക കാർഷിക മേഖലയിലേക്ക്: ഇടനിലക്കാരില്ലാത്ത വിപണി

​ഇന്ത്യയുടെ പാരമ്പര്യ കാർഷിക മേഖല നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ഉത്പാദനക്കുറവല്ല, മറിച്ച് വിപണനത്തിലെ പോരായ്മകളും ഇടനിലക്കാരുടെ ചൂഷണവുമാണ്. അമുൽ മാതൃകയിൽ പ്രൊഫഷണൽ കോർപ്പറേറ്റ് മാനേജ്‌മെന്റും കർഷകരുടെ ജനാധിപത്യ ഉടമസ്ഥതയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന സൊസൈറ്റികൾ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും രൂപീകരിക്കണം.

​വിലസ്ഥിരതയും വരുമാനവും: ഉപഭോക്താവ് നൽകുന്ന പണത്തിന്റെ 75 ശതമാനത്തിലധികം നേരിട്ട് കർഷകനിലേക്ക് എത്തുന്നതോടെ ഗ്രാമീണ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ശക്തമാകും.

​മൂല്യവർദ്ധിത ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ (Value Addition): തക്കാളിയും പഴവർഗ്ഗങ്ങളും നേരിട്ട് വിൽക്കുന്നതിന് പകരം ആഗോള നിലവാരമുള്ള സോസ്, ജാം, പ്രോസസ്സ് ചെയ്ത റെഡി-ടു-ഈറ്റ് ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവയാക്കി മാറ്റി വിദേശ വിപണിയിലേക്ക് കയറ്റി അയക്കണം. ഇത് കാർഷിക കയറ്റുമതി മൂല്യം നാലിരട്ടിയായി വർദ്ധിപ്പിക്കും.

​നീല വിപ്ലവത്തിന് വേഗത കൂട്ടാൻ

‘ഇൻലാൻഡ് ഫിഷറി’ സൊസൈറ്റികൾ

​ഇന്ത്യയുടെ ഉൾനാടൻ ജലാശയങ്ങളും കായലുകളും മത്സ്യക്കൃഷിക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമാണ്. എന്നാൽ കൃത്യമായ കോൾഡ് ചെയിൻ (ശീതീകരണ ശൃംഖല) ഇല്ലാത്തത് കർഷകർക്ക് തിരിച്ചടിയാകുന്നു.

​കേന്ദ്രീകൃത കോൾഡ് ചെയിൻ: പ്രാദേശിക സഹകരണ ശൃംഖലകൾ വഴി മത്സ്യങ്ങൾ ജീവനോടെയോ ശാസ്ത്രീയമായി പാക്ക് ചെയ്തോ സംഭരിക്കാൻ സംവിധണം വേണം.

​ബ്രാൻഡഡ് ഫിഷ് പ്രോഡക്റ്റുകൾ: ആഗോള വിപണി ലക്ഷ്യമിട്ട് ഉയർന്ന ഗുണനിലവാരമുള്ള ഫിഷ് ഫില്ലറ്റുകൾ, അച്ചാറുകൾ, ഫ്രോസൺ കട്‌ലറ്റുകൾ എന്നിവ ഒരൊറ്റ വിശ്വസനീയമായ തദ്ദേശീയ ബ്രാൻഡിന് കീഴിൽ വിപണിയിലെത്തിക്കണം. മത്സ്യത്തീറ്റയും വിത്തും കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ഈ സൊസൈറ്റികൾ വഴി ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്യാം.

​വെള്ളി വിപ്ലവത്തിലൂടെ ‘പൗൾട്ടറി’ മേഖലയുടെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം

​നിലവിൽ പൗൾട്ടറി മേഖലയിലെ വലിയൊരു പങ്ക് ലാഭവും കൊണ്ടുപോകുന്നത് വൻകിട സ്വകാര്യ കുത്തകകളാണ്. ഇതിന് പകരമായി കർഷകർക്ക് ഓഹരി പങ്കാളിത്തമുള്ള സഹകരണ കോർപ്പറേറ്റുകൾ വരണം.

​സ്ഥിരവരുമാനം: മുട്ട, ചിക്കൻ എന്നിവയ്ക്ക് വിപണിയിൽ പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന വിലയിടിവിൽ നിന്ന് കർഷകരെ സംരക്ഷിക്കാൻ സൊസൈറ്റികളുടെ ഫണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് 'പ്രൈസ് കുഷ്യനിംഗ്' നടപ്പാക്കാം. ദിവസേനയുള്ള കൃത്യമായ പണമൊഴുക്ക് ഗ്രാമീണ വനിതകളുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കും.

​മാംസ, തുകൽ കയറ്റുമതിയുടെ വളർച്ച: അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിലുള്ള മോഡേൺ അബറ്റോറുകളും (Abattoirs) പ്രോസസിംഗ് പ്ലാന്റുകളും സ്ഥാപിച്ച് മാംസ കയറ്റുമതിയും, അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന തുകൽ ഉപയോഗിച്ച് ലെതർ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ കയറ്റുമതിയും വലിയ തോതിൽ വർദ്ധിപ്പിക്കാം.

​വിജ്ഞാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ (IT & Services) കരുത്ത് ഇരട്ടിയാക്കൽ

​യാതൊരുവിധ അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കളുടെയും ഇറക്കുമതി ആവശ്യമില്ലാത്ത ഏറ്റവും വലിയ നെറ്റ് പോസിറ്റീവ് മേഖല നമ്മുടെ ഐ.ടി, വിജ്ഞാന സേവനങ്ങളാണ്.

​ടയർ-2, ടയർ-3 നഗരങ്ങളിലേക്ക് ഐ.ടി വളർച്ച: മെട്രോ നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമീണ-അർദ്ധനഗര മേഖലകളിലേക്ക് ഡിജിറ്റൽ ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ ആഗോള ഐ.ടി ബാക്ക് ഓഫീസ് സേവനങ്ങൾ നൽകാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സാധിക്കും. ഇത് വിദേശനാണ്യ വരുമാനം വലിയ തോതിൽ ഉയർത്തും.

​‘നെറ്റ് ഇമ്പോർട്ട് സീറോ’ എന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് (The Roadmap)

​ഇന്ത്യയുടെ എണ്ണ ഇറക്കുമതിയിലെ നെറ്റ് ബാധ്യത ആകെ ഇറക്കുമതിയുടെ 16-18 ശതമാനമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയും സ്വർണ്ണവും ചേരുമ്പോൾ ഇത് വീണ്ടും ഉയരുന്നു. എന്നാൽ മുകളിൽ പറഞ്ഞ പരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെ താഴെ പറയുന്ന മാറ്റങ്ങൾ സാധ്യമാകും:

​ഭക്ഷ്യ എണ്ണയിലെ സ്വയംപര്യാപ്തത: സസ്യ എണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കായി ചിലവഴിക്കുന്ന കോടിക്കണക്കിന് രൂപ തദ്ദേശീയമായ എണ്ണക്കുരു കൃഷിയിലൂടെയും ഓയിൽ പാം സൊസൈറ്റികളിലൂടെയും ഇല്ലാതാക്കാം.

​കയറ്റുമതി വരുമാനത്തിലെ കുതിച്ചുചാട്ടം: ഐ.ടി, കാർഷിക, മത്സ്യ, പൗൾട്ടറി മേഖലകൾ സംയോജിപ്പിച്ച് നിലവിലുള്ള തനത് കയറ്റുമതി വിഹിതം (45%) വലിയ തോതിൽ ഉയർത്താൻ സാധിച്ചാൽ, അത് എണ്ണ വാങ്ങാൻ രാജ്യം ചിലവഴിക്കുന്ന തുകയെ മറികടക്കും.

​ശുദ്ധമായ സ്വകാര്യ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ പ്രൊഫഷണലിസവും സഹകരണ മേഖലയുടെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു ‘സഹകരണ കോർപ്പറേറ്റ്’ വിപ്ലവമാണ് ഭാരതത്തിന് ആവശ്യം.

രാഷ്ട്രീയ അതിപ്രസരമില്ലാതെ, ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ നമ്മുടെ ഗ്രാമീണ വിഭവങ്ങളെ ആഗോള ബ്രാൻഡുകളാക്കി മാറ്റിയാൽ, വിദേശ വിപണികളിലെ വിലവ്യതിയാനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തകരാത്ത, സാമ്പത്തിക പരമാധികാരമുള്ള ഒരു ‘നെറ്റ് ഇമ്പോർട്ട് സീറോ’ ഇന്ത്യയെ നമുക്ക് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ സാധിക്കും.